Foefer houdt het voor gezien…

Foefer kwam.
Zag.
Schreef.
Las.
Genoot.
Dacht.
Deelde.
Pauzeerde.
Baarde.

En zette er een punt achter.

Een klein, nieuw mensje kwam onlangs in ons leven. Van haar genieten we alle dagen, zo hard we kunnen. En daarover schrijven we zo eens wat – zie de link in het bericht hieronder. Maar Foefer is voorbij.

Dank aan degenen die hier trouw kwamen lezen, met wie ik een poosje (wezenlijke en minder wezenlijke) flarden uit mijn leven mocht delen, die hier hun mening gaven en die inspireerden.
Dank aan degenen bij wie ik mee mocht lezen en van wie ik zo flarden uit hun levens mocht meebeleven. Voor wie nog loggend actief zijn: ik waai nog wel eens voorbij!
Excuses aan degenen die verwachtten en/of hoopten dat ik wel weer eens verder zou schrijven. Het is mooi geweest.

Grote groet,
Monique a.k.a. Foefer

De poll is afgesloten, de stemmen zijn geteld. De meerderheid van de stemmers (48.3%) heeft goed gegokt.
Op 1 augustus is de maand voor Foefer extra goed begonnen. Foefer is namelijk om 08.39 uur bevallen van een gezonde dochter. Foefer, vriendlief en dochter maken het uitstekend.

Voor wie de verrichtingen van Foefers puppie op de voet wil volgen, verwijzen we je naar haar eigen site.

Veel leesplezier!

Foefer.web-log.nl is dan ook eindelijk verhuisd. Hiep hoi, hoera en hoezee. Maar niet heus.
Er is vast een boel verbeterd, hoor. En met een beetje geduld, zorgvuldig lezen, passen, meten en zonodig wat contacten met de helpdesk komt de enthousiaste logger vast een heel eind. Maar Foefer weet het zo net nog niet. Of ze zich er wel in wil verdiepen. Eerst eens zien of het gras aan de andere kant van de heuvel welllicht toch net ietsje groener is.

To be continued…

1. De buik is met zes maanden officieel publiek bezit (de opmerking ‘Fijn hè, al die mensen die ongevraagd aan je buik zitten?!’ overigens óók).
2. De buik en de dame erachter zijn weliswaar hevig ín de gratie bij vrouwen van alle leeftijden en mannen van boven de vijfendertig – maar des te heviger úit de gratie bij het jongere testosterontuig (concludeert Foefer na confronterend gang-naar-en-van-toilet-in-kroeg-moment).
3. Navelstaren kan niet langer alleen van voren (maar ook van opzij).
4. Beweging in de buik is leuk – vooral als deze resoluut stopt als er andere gretige handen in de buurt komen (Foefer juicht het concept ‘mama’s-kindje’ nu nog even van harte toe).
5. Het ‘roze boekje’ van Kluun is niet alleen dé bijbel voor aanstaande vaders, maar tevens een zegen voor aanstaande moeders (vriendlief legde zich zonder mokken neer bij Kluuns gouden regel: een zwangere vrouw heeft altijd gelijk).
6. De weegschaal geeft Foefers vertrouwde gewicht weer aan (na de Grote Onvrijwillige Afvalrace in december en januari kan het Grote Pondjes-Tellen nu officieel beginnen).

Nog één vraag: leent een magnetronsterilisator zich ook als eierkoker?

Onwillekeurig grijpen mijn handen richting buik. De buik die ik nog vreselijk zal gaan missen straks, zo hebben verschillende ervaringsdeskundigen me al gewaarschuwd. De display van de wekkerradio geeft in helderrode cijfers 4:48 aan, terwijl ik zachtjes met mijn vingers op mijn buik trommel. Er komt onmiddellijk respons. Aan de andere kant van dezelfde buikwand wordt alert teruggetrommeld tegen mijn linkerhand. Ik verschuif mijn handen een stukje naar rechts en mijn wakkere trommelmaatje aan de andere kant schuift trouw mee.
Zo spelen we een tijdje, schuiven we mijn hele buik rond en vieren we een intiem nachtelijk feestje voor twee. Het eerste prille geluk dat eerder niet mocht zijn, had op deze 15 april zo’n beetje het levenslicht moeten gaan zien, realiseer ik me. Pril geluk twee ‘ploft’ intussen onbekommerd en opgewekt door. En ik ben blij dat ik niet verdrietig hoef te zijn vandaag. Pril geluk één is zeker nog niet vergeten. Maar pril geluk twee maakt dat ik vannacht niet in mijn eentje zuchtend en treurend klaarwakker lig te liggen, maar me volledig het epicentrum van het stille genieten voel.

Het is heus, de gynaecoloog heeft het bevestigd: Foefer beschikt over buikspieren! De bolle buik is mede daardoor dan ook nog bescheiden, maar gelukkig steeds ‘aanweziger’. Hieronder een rijtje buiken, gekiekt met twaalf, zestien en twintig weken.

Velen van jullie zijn nieuwsgierig. Belangstellend. Bezorgd. Betrokken. Lief gewoon. En dat wordt zeer gewaardeerd. Daarom, voor de liefhebbers, een update vanuit Foefers baarmoeder. Hieronder een impressie van baby’s nog prille doch bijzonder intensieve bestaan met zeven, acht, dertien en negentien weken…

Misschien is het beter om iets niet te hebben
dan om het gelijk alweer kwijt te zijn
Vaak moest ik in augustus denken aan de bovenstaande gezongen zinnen van Acda en De Munnik. Het gezonde verstand gaf het verdrietige gebeuren weliswaar snel een plek, accepteerde en verwerkte het, en richtte de blik op de toekomst. Het gevoel dacht er anders over en had er aanzienlijk meer moeite mee. Ik hoorde eens zeggen dat je dwars door verdriet en rouw héén moet; een weg eromheen, boven- of onderlangs is er niet. En dus onderging gevoels-ik het verdriet, welbewust. En kreeg het ook gevoelsmatig een plek.

Het gebeurde bleef in mijn gedachten. Ook de laatste weken weer – vaak zelfs vaker en langer dan me lief was. Ik voelde restjes van het verdriet van toen, maar bovenal zorgen en angst om het nu. En om de toekomst. Maar tegelijkertijd was er ook grote opwinding en opluchting om hetzelfde nu en dezelfde toekomst.

Een enkeling van u weet het al, een anderling vermoedde het wellicht…
Vriendlief en ik verwachten ons eerste kindje. Voor de tweede keer.

De tweede keer, die met de eerste keer in het achterhoofd zoveel extra zorgen bracht.
De tweede keer waarvan het lang zo moeilijk echt genieten was.
De tweede keer die ons op kerstavond op de eerste hulp van het ziekenhuis bracht, vrezend voor wat opnieuw niet mocht zijn.
De tweede keer die ons deed huilen van geluk toen bleek dat we het mis hadden.
De tweede keer die ons in korte tijd al vijf keer een dapper kloppend hartje en een rap groeiend mensje liet zien.
De tweede keer die mij al wekenlang ellendig ziek, zwak, misselijk en zeven kilo lichter aan bed en bank gekluisterd houdt.
De tweede keer waarvoor het me allemaal meer en meer dan waard is.
De tweede keer waarvan ik vanaf nu wél echt ga genieten – beloofd.

Nee, foefer.web-log.nl wordt geen zwangerschaps- of babylog. Ik heb er niks mee – velen van u (gok ik voorzichtig) evenmin. Niet dat er verder niets meer te melden zou zijn; het is wat mij betreft gewoon mooi geweest. De deels noodgedwongen winterstop bleek me, tot mijn eigen verrassing, eigenlijk heel goed te bevallen.

Ergo: dit was het. Denk ik. Wellicht steekt Foefer haar neus nog eens om de hoek, om hier stiekem toch te pronken met een bolle buik of, later, met het ventje of grietje dat ons eind juli hopelijk gezond en wel komt vergezellen. Maar misschien ook niet.
Lieve allemaal, ik dank jullie hartelijk voor jullie trouwe bezoekjes, reacties, complimenten, kritieken, woorden van medeleven en overpeinzingen. Het heeft me veel plezier gebracht en veel geleerd. Voor wie van jullie (nog) loggen: ik hop zeker nog wel eens langs. Ook dat is beloofd.
Liefs, Foefer

Voor wie het betreft: geen zorgen.
Ik heb gewoon niet alle dagen inspiratie.
Ik heb gewoon niet alle dagen zin.
Ik heb ook niet alle dagen zin om inspiratie te zóeken.
Ik hoef niet. Ik moet niet. Een bevrijdend gevoel.

Ergo: Foefer houdt even winterstop. En het bevalt haar maar wat goed.

(alle eerdere schrijfsels uit 2005 vindt u in het archief; zie het menu links)